W niniejszym artykule wyjaśniamy krok po kroku, jak wygląda proces założenia spółki przez cudzoziemców, w tym przez zagraniczne spółki, oraz na co należy zwrócić szczególną uwagę.

Dlaczego spółka z o.o. to dobry wybór dla cudzoziemca?

Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością jest jedną z najczęściej wybieranych form prawnych prowadzenia działalności w Polsce – zarówno przez obywateli polskich, jak i przez inwestorów zagranicznych.

Najważniejsze zalety tej formy prawnej:

• Ograniczona odpowiedzialność – wspólnicy odpowiadają za zobowiązania spółki wyłącznie do wysokości wniesionych wkładów,
• Możliwość prowadzenia działalności na szeroką skalę – spółka z o.o. może zatrudniać pracowników, ubiegać się o dotacje czy uczestniczyć w przetargach,
• Rejestracja może odbywać się w pełni online,
• Brak wymogu posiadania karty pobytu lub zezwolenia na pracę – cudzoziemiec może być wspólnikiem lub członkiem zarządu bez konieczności posiadania prawa stałego pobytu, choć w praktyce pewne sytuacje wymagają dodatkowych formalności (np. reprezentowanie spółki w urzędach).

Kto może założyć spółkę z o.o. w Polsce?

Zgodnie z Kodeksem spółek handlowych, spółkę z o.o. może założyć każda osoba fizyczna lub prawna, w tym cudzoziemiec – bez względu na obywatelstwo czy miejsce zamieszkania.

Jedynym ograniczeniem jest to, że spółka jednoosobowa nie może zostać założona przez inną jednoosobową spółkę z o.o., co również znajduje zastosowanie do zagranicznych spółek będących odpowiednikami polskiej sp. z o.o. Należy jednak pamiętać, że ograniczenie to dotyczy wyłącznie momentu tworzenia nowej spółki. Przepisy nie zabraniają nabycia przez jednoosobową spółkę z o.o. wszystkich udziałów w innej jednoosobowej spółce z o.o., co oznacza, że możliwe jest uzyskanie takiej struktury w drodze transakcji, np. poprzez zakup udziałów.

Proces rejestracji

Pierwszym krokiem w procesie zakładania spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest przygotowanie umowy spółki, która określa kluczowe elementy przyszłego biznesu. W tym etapie należy:

• Skompletować wymagane dokumenty – jest to szczególnie istotne w przypadku zagranicznych podmiotów, które mają zostać wspólnikami sp. z o.o.

Co do zasady, rekomenduje się przedłożenie dokumentów potwierdzających istnienie spółki oraz sposób jej reprezentacji, takich jak aktualny odpis z rejestru handlowego. Dokumenty te muszą być:

• opatrzone klauzulą apostille, jeśli pochodzą z państwa będącego stroną Konwencji Haskiej z 1961 r., lub
• poddane legalizacji w polskim konsulacie, jeśli zostały wydane w kraju który nie jest stroną ww. konwencji,
• a następnie przetłumaczone na język polski przez tłumacza przysięgłego wpisanego na listę Ministerstwa Sprawiedliwości.
• Wybrać nazwę spółki – musi być unikalna i zawierać dopisek spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (może być skrócona do „sp. z o.o.”). Przed ostatecznym wyborem nazwy warto sprawdzić jej dostępność w Krajowym Rejestrze Sądowym, aby uniknąć odrzucenia wniosku.
• Określić kapitał zakładowy – minimalna wysokość to 5 000 zł. Kapitał może być wniesiony w formie pieniężnej lub jako aport (wkład niepieniężny), przy czym aport nie może zostać wniesiony w przypadku rejestracji spółki przez internet.
• Sporządzić treść umowy spółki – dokument musi wskazywać m.in. siedzibę spółki, przedmiot działalności (zgodny z aktualną klasyfikacją PKD 2025), wysokość kapitału zakładowego, udziały wspólników oraz zasady reprezentacji.

Umowa spółki może być zawarta na dwa sposoby:

• w formie aktu notarialnego – tradycyjna metoda,
• online poprzez system S24 – szybsza i tańsza forma, wymagająca podpisu kwalifikowanego lub profilu zaufanego ePUAP – co istotne, cudzoziemiec bez numeru PESEL nie może korzystać z profilu zaufanego. W takim przypadku konieczne jest posiadanie podpisu kwalifikowanego albo rejestracja spółki u notariusza.

Następnie należy uiścić opłatę sądową i złożyć elektroniczny wniosek o wpis spółki do Krajowego Rejestru Sądowego.Po wpisaniu spółki do KRS system automatycznie nadaje jej numer KRS, a także NIP (numer podatkowy wskazywany na fakturach) oraz REGON (numer statystyczny).

Podsumowanie

Założenie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przez cudzoziemca lub podmiot zagraniczny wiąże się z szeregiem formalności, które szczególnie w nowym kraju mogą doprowadzić do stresu niejednego inwestora, w szczególności nieznającego języka polskiego. Dlatego tak ważne jest odpowiednie przygotowanie się do tego procesu, poznanie nie tylko środowiska biznesowego ale również uwarunkowań i systemu prawnego, tak aby proces założenia spółki został przeprowadzony sprawnie i aby stanowił obiecujące otwarcie na nowy rynek.

Autor:
Damian Krzykała
Adwokat

Czym jest przyłącze  telekomunikacyjne?

Zgodnie z Prawem komunikacji elektronicznej, przyłączem telekomunikacyjnym jest:

1. odcinek  linii kablowej naziemnej, podziemnej lub kanalizacji kablowej zawarty między złączem rozgałęźnym a zakończeniem tych linii lub kanalizacji w obiekcie budowlanym, lub 
2. system bezprzewodowy łączący instalację wewnętrzną obiektu budowlanego z węzłem publicznej sieci telekomunikacyjnej – umożliwiający korzystanie w obiekcie budowlanym z publicznie dostępnych usług telekomunikacyjnych.

Przyłącze jako rzecz ruchoma

Zgodnie z przepisami prawa cywilnego (art. 49 § 1 Kodeksu cywilnego), urządzenia takie jak przyłącza telekomunikacyjne, służące do doprowadzania lub odprowadzania mediów, co do zasady nie są automatycznie częścią nieruchomości. Oznacza to, że nie należą one z definicji do właściciela nieruchomości, ale też prawo nie przesądza, że muszą być własnością operatora sieci. Kwestia tego, kto jest właścicielem przyłącza, zależy więc od ogólnych zasad prawa własności.

W praktyce oznacza to, że przyłącze – w momencie połączenia z siecią – staje się odrębnym elementem technicznym i prawnym. Nie jest ani częścią instalacji wewnętrznej budynku (bo łączy ją z siecią), ani też nie wchodzi w skład samej sieci (która jest większym, zorganizowanym systemem). Przyłącze tworzy więc granicę między siecią a instalacją wewnętrzną i funkcjonuje jako samodzielny składnik infrastruktury.

Własność przyłącza i tytuł prawny operatora

Wskazany powyżej sposób kwalifikacji ma istotne znaczenie praktyczne – umożliwia bowiem traktowanie przyłącza jako samodzielnego przedmiotu własności, niezależnego od prawa własności nieruchomości, sieci czy instalacji. Własność przyłącza podlega wówczas ogólnym regułom prawa rzeczowego. Zasadniczo przysługuje ona podmiotowi, który poniósł nakłady na jego wykonanie, chyba że strony ukształtowały tę relację w sposób odmienny w drodze umowy. Tym samym reguła ta nie ma charakteru bezwzględnie obowiązującego – dopuszcza swobodne kształtowanie tytułu prawnego do przyłącza przez uczestników stosunku prawnego.

Możliwość korzystania z przyłącza przez innego operatora

Jeśli właścicielem przyłącza jest przedsiębiorca telekomunikacyjny, korzystanie z niego przez innego operatora jest możliwe, ale wymaga zgody właściciela i zawarcia stosownej umowy określającej zasady korzystania z takiej infrastruktury. Z kolei jeśli właścicielem jest np. wspólnota lub spółdzielnia mieszkaniowa, to nowy operator powinien uzyskać ich zgodę na korzystanie z infrastruktury. Rekomendowane jest również zawarcie umowy regulującej warunki dostępu i użytkowania infrastruktury.

W razie braku zgody – a przy istnieniu technicznych i prawnych możliwości – operator może wystąpić o dostęp na podstawie decyzji Prezesa UKE, która zastępuje w takim przypadku umowę.

Podsumowanie

Status prawny przyłącza telekomunikacyjnego należy oceniać niezależnie od jego fizycznego związania z nieruchomością, siecią lub instalacją wewnętrzną. Jako odrębna rzecz ruchoma, przyłącze nie wchodzi automatycznie w skład żadnej z tych struktur i może stanowić przedmiot odrębnej własności, ukształtowany zgodnie z zasadą swobody umów. Właściwe określenie przynależności majątkowej przyłącza ma jednak kluczowe znaczenie dla ukształtowania relacji między operatorem sieci a właścicielem nieruchomości lub inwestorem, a także dla zapewnienia konkurencyjnego dostępu do infrastruktury. Biorąc zatem pod uwagę wynikające z tego konsekwencje, warto przemyśleć potrzeby operatora i uregulować kwestię własności w odpowiedniej umowie.

Autorzy wpisu:
Anna Bigaj – radca prawny

W branży budowlanej wciąż powszechne jest przekonanie, że odpowiedzialność wykonawcy kończy się w momencie, gdy upłyną terminy rękojmi lub gwarancji. W praktyce wielu wykonawców zakłada, że po pięciu lub sześciu latach od zakończenia inwestycji są całkowicie wolni od dalszych zobowiązań wobec inwestora. Tymczasem rzeczywistość wygląda zupełnie inaczej – i może zaskoczyć tych, którzy nie byli tego świadomi.

Umowa o roboty budowlane – coś więcej niż formalność

Umowa o roboty budowlane to fundament każdej inwestycji. Jej zadaniem jest nie tylko określenie zakresu prac i harmonogramu, ale również zabezpieczenie interesów obu stron – zarówno inwestora, jak i wykonawcy. Jest to o tyle kluczowe, że winno to motywować podmioty do podejmowania aktywnych zabiegów w ramach negocjowania postanowień umownych, tak, aby właściwie zabezpieczyć swoje interesy.

Podstawy odpowiedzialności wykonawcy

Oczekiwaniem inwestora jest uzyskanie należycie wykonanego obiektu – trwałego, zgodnego z projektem i wolnego od wad. W praktyce jednak realizacja robót budowlanych nie zawsze przebiega zgodnie z założeniami, dlatego tak ważne jest zrozumienie przez obie strony, jakie uprawnienia przysługują inwestorowi, gdy obiekt jest wykonany niezgodnie z założeniami.

W tym kontekście kluczowe są trzy źródła odpowiedzialności wykonawcy:

• rękojmia,
• gwarancja,

oraz odpowiedzialność kontraktowa na zasadach ogólnych.

Czy koniec rękojmi i gwarancji oznacza koniec odpowiedzialności?

Rękojmia działa z mocy prawa i oznacza, że wykonawca odpowiada za wady fizyczne i prawne obiektu, niezależnie od winy. Zasadniczo trwa 5 lat, choć strony mogą modyfikować jej warunki. Gwarancja ma charakter dobrowolny, a jej zakres i długość ustalane są w umowie – najczęściej zgodnie z oczekiwaniami inwestora.

Obie formy odpowiedzialności są ograniczone czasowo – zwykle do 6 lat od odbioru inwestycji. Po tym okresie inwestor nie może dochodzić roszczeń na podstawie rękojmi czy gwarancji. Nie oznacza to jednak, że wykonawca całkowicie unika odpowiedzialności – możliwe jest jej dochodzenie na zasadach ogólnych. 

W przypadku odpowiedzialności kontraktowej kwestia ta prezentuje się inaczej – termin przedawnienia roszczeń z tego tytułu rozpoczyna się bowiem nie od zakończenia budowy, czy też odbioru inwestycji, ale od momentu powstania szkody. Ta z kolei może powstać nawet wiele lat po zakończeniu robót – np. gdy po siedmiu latach zacznie pękać konstrukcja z powodu błędów wykonawczych.

Powyższe stanowisko znajduje potwierdzenie w orzecznictwie Sądu Najwyższego – jednym z bardziej aktualnych orzeczeń jest wyrok z dnia 20 marca 2024 r. w sprawie o sygn. akt I CSK 461/23, w którym to Sąd Najwyższy wskazał, że termin przedawnienia roszczeń z tytułu nienależytego wykonania zobowiązania nie liczy się od dnia oddania inwestycji, lecz od chwili, gdy powstała szkoda.

Potwierdza to, że nawet po upływie kilku lat od odbioru końcowego inwestycji, inwestor może wystąpić z roszczeniami względem wykonawcy, co stanowi realne ryzyko, na które to jednak większość wykonawców nie jest przygotowana. 

Umowa jako narzędzie zarządzania ryzykiem

Zarówno dla wykonawcy, jak i dla inwestora, kluczowe jest spojrzenie na umowę nie jak na formalność, ale jak na dokument strategiczny. Powinna ona uwzględniać:

• specyfikę konkretnej inwestycji,
• realne ryzyka techniczne i organizacyjne,
• potencjalne sytuacje, które mogą wpłynąć na wykonanie umowy,
• oraz kwestie dotyczące odpowiedzialności.

Odpowiednio zaprojektowana umowa o roboty budowlane może skutecznie chronić obie strony – zarówno przed kosztownymi sporami, jak i przed utratą reputacji czy relacji biznesowych.

Autorzy wpisu:
Katarzyna Leśniak – Partner zarządzający, Radca prawny
Bartłomiej Doliński – Aplikant radcowski

Prowadzenie działalności gospodarczej w formie spółki z ograniczoną odpowiedzialnością jest jedną
z najbardziej popularnych formuł prowadzenia biznesu w Polsce.

Wynika to m.in. z regulacji przewidujących, że za zobowiązania spółki odpowiada spółka jako osobny podmiot prawny, a nie jej wspólnicy. To z kolei skutkuje przekonaniem, że w sytuacji wystąpienia problemów finansowych spółki i problemów z jej wypłacalnością, wierzyciele spółki są bezradni i pozbawieni możliwości zaspokojenia swoich roszczeń, zwłaszcza jeśli spółka nie dysponuje wystarczającym majątkiem. Taka zasada nie dotyczy jednak członków zarządu spółki – bowiem
w przeciwieństwie do wspólników są to osoby, które mogą ponosić odpowiedzialność za zobowiązania spółki. 

Podstawa prawna i zakres odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o.

To właśnie art. 299  KSH daje podstawę prawną i reguluje sytuacje, w których członkowie zarządu spółki mogą ponosić odpowiedzialność za jej zobowiązania (§ 1), jak również wskazuje okoliczności, w których zarządzający mogą uwolnić się od tej odpowiedzialności (§ 2). Odpowiedzialnością z art. 299 KSH, oprócz należności głównej i odsetek, objęte są także koszty procesu i koszty postępowania egzekucyjnego prowadzonych przeciwko spółce, co oznacza, że w praktyce mogą prowadzić do pokrycia całego roszczenia i kosztów jego dochodzenia poniesionych przez wierzyciela.

Charakter odpowiedzialności członków zarządu spółki z o.o.

Odpowiedzialność członków zarządu ma charakter:

1. osobisty
2. subsydiarny – zależny od bezskuteczności egzekucji wobec majątku spółki,
3. solidarny – możliwe jest dochodzenie roszczeń wobec każdego z odpowiedzialnych członków zarządu lub wszystkich łącznie, wg wyboru wierzyciela,
4. nieograniczony – członkowie zarządu ponoszą odpowiedzialność całym swoim majątkiem, bez ograniczeń kwotowych,
5. sankcyjny – według przeważającego poglądu w orzecznictwie odpowiedzialność ma charakter odszkodowawczy, ale pojawiają się również stanowiska, że jest to odpowiedzialność
   o charakterze gwarancyjnej odpowiedzialności za cudzy dług – konsekwentnie jednak obejmuje ona wysokość niezaspokojonego roszczenia wierzyciela oraz poniesionych przez niego kosztów.

Podstawowe przesłanki odpowiedzialności członków zarządu spółki oraz podstawy egzoneracyjne

Z dyspozycji art. 299 § 1 KSH wynikają następujące podstawowe przesłanki odpowiedzialności zarządców spółki wobec wierzycieli za jej długi:

1. istnienie niezaspokojonego zobowiązania spółki wobec wierzyciela, oraz
2. bezskuteczność egzekucji wobec spółki. 

Z punktu widzenia wierzyciela konieczność wykazania tych dwóch okoliczności stanowi podstawę
w dochodzeniu roszczenia. Dla wykazania istnienia roszczenia konieczne jest przedstawienie tytułu egzekucyjnego przeciwko spółce. Z kolei wykazanie bezskuteczności egzekucji może polegać m.in. na przedstawieniu postanowienia o bezskuteczności egzekucji. W orzecznictwie sądowym ugruntowane jest stanowisko, że wykazanie zajścia przesłanki bezskuteczności egzekucji może nastąpić na podstawie każdego dowodu, z którego wynika, że spółka nie dysponuje majątkiem pozwalającym na zaspokojenie wierzyciela. Dowodem bezskuteczności egzekucji najczęściej jest postanowienie o umorzeniu postępowania egzekucyjnego z tego powodu, przy czym może to być również postanowienie wydane w postępowaniu prowadzonym przez innego wierzyciela. Okoliczność ta może być wykazywana również innymi dowodami.

Kwestia zaistnienia bezskuteczności egzekucji jest istotna dla wierzyciela przede wszystkim
w kontekście przedawnienia roszczeń wobec członków Zarządu.

Dla oceny zasadności powództwa przeciwko członkom zarządu, nie można pominąć analizy przyczyn egzoneracyjnych czyli uwalniających członków zarządu od odpowiedzialności. Wprawdzie, to na członkach zarządu będzie spoczywał ciężar ich wykazania i tym samym uwolnienia się od obowiązku zapłaty, jednak przygotowując powództwo należy ustalić szanse jego powodzenia. 

Mimo istnienia niezaspokojonego roszczenia wierzyciela, członek zarządu może zwolnić się od odpowiedzialności w sytuacji gdy wykaże, że albo (a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek
o ogłoszenie upadłości lub w tym samym czasie wydano postanowienie o otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego albo o zatwierdzeniu układu, albo (b) że nie ponosi on winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości, albo że (c) pomimo niezgłoszenia takiego wniosku wierzyciel nie poniósł szkody. 

Wniesienie powództwa przeciwko członkom zarządu spółki z o.o.

Zatem dopiero wówczas, gdy w toku postępowania egzekucyjnego skierowanego do majątku spółki nie doszło do zaspokojenia wierzyciela, może on skierować powództwo o zapłatę należności wynikającej z tytułu egzekucyjnego do członków zarządu. Muszą to być osoby, które pełniły swe funkcje w czasie istnienia zobowiązania, a ściślej – istnienia podstawy tego zobowiązania. Oznacza to, że zakresem odpowiedzialności członków Zarządu objęte są także i te zobowiązania, które nie były jeszcze wymagalne w okresie pełnienia przez daną osobę funkcji w Zarządzie ale również te, których podstawy istniały przed powołaniem danej osoby do zarządu. Ustalenie prawidłowego kręgu osób odpowiedzialnych ma znaczenie dla wierzyciela i daje mu większe możliwości zaspokojenia roszczenia.

Postępowanie sądowe

Stwierdzenie spełnienia wskazanych powyżej przesłanek jest pierwszym krokiem pozwalającym na skierowanie powództwa przeciwko zarządcom spółki w celu dochodzenia roszczeń niezaspokojonych z majątku spółki. Należy jednak pamiętać, że wynik tego postępowania jest uzależniony również od tego, czy pozwani podejmą skuteczną obronę zmierzającą do uwolnienia się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki pochodzące z okresu pełnienia mandatu. Prawidłowe i skuteczne przygotowanie powództwa musi zatem opierać się również na analizie tych okoliczności oraz dowodów mogących prowadzić do ich zakwestionowania w toku postępowania sądowego. 

Autor wpisu:
Anna Bigaj – Radca Prawny

W niniejszym artykule przedstawiamy krok po kroku, jak zatrudnić cudzoziemca w Polsce, wskazując na najważniejsze kwestie prawne oraz administracyjne.

Kiedy można zatrudnić cudzoziemca spoza UE w Polsce?

Zaczynając od początku, za cudzoziemca spoza UE uznaje się osobę, która nie posiada obywatelstwa jednego z krajów Unii Europejskiej (UE), Europejskiego Obszaru Gospodarczego (EOG), a także Szwajcarii. Ma to o tyle istotne znaczenie, że obywatele wyżej wymienionych krajów nie muszą uzyskiwać zezwolenia na pracę. 

W przypadku obywateli spoza UE procedura jest bardziej skomplikowana, ponieważ wymaga uzyskania odpowiednich zezwoleń i spełnienia określonych warunków.

Zezwolenie na pracę – kiedy jest wymagane?

Zezwolenie na pracę jest co do zasady wymagane, gdy cudzoziemiec pochodzi z kraju spoza UE. Istnieje kilka rodzajów zezwoleń, które mogą być wymagane w zależności od sytuacji:

• Zezwolenie na pracę typu A – dotyczy cudzoziemca, który ma zamiar podjąć pracę u konkretnego pracodawcy w Polsce.
• Zezwolenie na pracę sezonową – dotyczy cudzoziemca, który ma zamiar podjąć pracę w zakresie określonej działalności związanej z zakwaterowaniem i usługami gastronomicznymi lub w rolnictwie u konkretnego pracodawcy w Polsce.
• Wpisanie do ewidencji oświadczeń oświadczenia o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi – dotyczy cudzoziemca, który jest obywatelem  Armenii, Białorusi, Gruzji, Mołdawii lub Ukrainy.

Pracodawca musi zatem w odpowiedniej procedurze przed zatrudnieniem cudzoziemca je zalegalizować lub potwierdzić, że cudzoziemiec w danej sytuacji jest zwolniony z obowiązku posiadania zezwolenia na pracę.

Procedura uzyskania zezwolenia na pracę

Procedura uzyskania zezwolenia na pracę jest dosyć szczegółowa i może potrwać od kilku tygodni do kilku miesięcy. Pracodawca musi złożyć odpowiedni wniosek w urzędzie wojewódzkim właściwym ze względu na siedzibę pracodawcy. W zależności od rodzaju zezwoleń, może to wymagać przedstawienia informacji i załączenia takich dokumentów jak:

• Wniosek o wydanie zezwolenia na pracę,
• Kopia dokumentu potwierdzającego tożsamość cudzoziemca (np. paszport),
• Informacja o firmie i stanowisku pracy (np. opis stanowiska),
• Dokumenty potwierdzające wysokość wynagrodzenia (m.in. potwierdzenie wynagrodzenia za pomocą umowy lub oświadczenia).

Cudzoziemiec powinien wykonywać pracę wyłącznie na warunkach określonych w zezwoleniu (zmiana niektórych danych, np. siedziby pracodawcy, nie wymaga wniosku o wydanie nowego zezwolenia). Zezwolenie na pracę jest wydawane na czas określony, nie dłuższy niż 3 lata i może być przedłużane. 

Warto dodać, że wojewoda może wydać decyzję o odmowie wydania zezwolenia na pracę, jeżeli z okoliczności wynika, że wniosek o wydanie zezwolenia na pracę został złożony dla pozoru, zezwolenie będzie wykorzystane przez cudzoziemca w celu innym niż wykonywanie pracy dla danego pracodawcy lub pracodawca ten nie dopełnia obowiązków związanych z prowadzeniem działalności lub powierzaniem pracy innym osobom.

Oświadczenie o powierzeniu wykonywania pracy cudzoziemcowi

Innym sposobem na zatrudnienie cudzoziemca jest złożenie oświadczenia o powierzeniu pracy cudzoziemcowi. Oświadczenie to dotyczy cudzoziemców, którzy pochodzą z wybranych krajów, z którymi Polska podpisała umowy o ułatwieniach w zatrudnianiu obywateli tych państw. Mowa tu m.in. o obywatelach Ukrainy, Białorusi, Mołdawii, Gruzji czy Armenii.

Oświadczenie jest składane przez pracodawcę w powiatowym urzędzie pracy. Dzięki niemu, cudzoziemiec może rozpocząć pracę w Polsce bez konieczności uzyskiwania zezwolenia na pracę. Oświadczenie jest ważne przez okres 24 miesięcy, a w przypadku, gdy cudzoziemiec będzie pracować dłużej, pracodawca będzie musiał wystąpić o zezwolenie na pracę.

Wiza i zezwolenie na pobyt

Oprócz legalizacji zatrudnienia, cudzoziemiec spoza UE, by mógł legalnie podjąć pracę w Polsce, musi posiadać legalny pobytu w Polsce, np. poprzez uzyskanie odpowiedniej wizy lub zezwolenia na pobyt w Polsce, które pozwala mu legalnie przebywać na terenie kraju. Istnieje kilka rodzajów podstaw prawnych do pobytu w celu świadczenia pracy w Polsce:

• Wiza pracownicza – umożliwia legalne zatrudnienie cudzoziemca w Polsce na określonych warunkach.
• Zezwolenie na pobyt czasowy – dla osób, które chcą pracować w Polsce przez dłuższy czas (zwykle do 3 lat).

Aby uzyskać wizę pracowniczą lub zezwolenie na pobyt, cudzoziemiec musi przedstawić odpowiednie dokumenty potwierdzające zatrudnienie lub chęć podjęcia pracy w Polsce. Procedura uzyskania wizy odbywa się za pośrednictwem polskiego konsulatu w kraju pochodzenia cudzoziemca. Natomiast, wniosek o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy w Polsce, cudzoziemiec składa w urzędzie wojewódzkim właściwym ze względu na jego miejsce pobytu.

Wynagrodzenie i warunki pracy

Pracodawcy zatrudniający cudzoziemców muszą przestrzegać zasad dotyczących minimalnego wynagrodzenia, które obowiązuje w Polsce. Wynagrodzenie pracownika powinno być zgodne z polskim prawem, w tym z przepisami dotyczącymi minimalnej płacy oraz normami dotyczącymi czasu pracy.

Ważnym aspektem jest również zapewnienie odpowiednich warunków pracy, które nie mogą odbiegać od normy przewidzianej dla pracowników krajowych. Dotyczy to zarówno warunków bhp, jak i przestrzegania przepisów dotyczących urlopów czy nieprzerwanego odpoczynku dobowego i tygodniowego.

Zatrudnienie cudzoziemca spoza UE w Polsce a składki na ubezpieczenia społeczne

Cudzoziemcy zatrudnieni w Polsce są objęci obowiązkowymi składkami na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne, tak jak obywatele polscy. Pracodawca ma obowiązek odprowadzania składek do ZUS na podstawie zawartej umowy o pracę lub umowy cywilnoprawnej.

Zatrudnienie cudzoziemca spoza UE w Polsce wiąże się z koniecznością spełnienia szeregu formalności, ale jest to proces jak najbardziej możliwy i przynosi korzyści zarówno pracodawcom, jak i samym cudzoziemcom. Kluczowe jest przestrzeganie przepisów dotyczących legalnej pracy i  pobytu. Pamiętajmy zatem, że: legalne zatrudnienie = legalny pobyt + legalna praca

Autor wpisu:
Magdalena styczeń – Partner, Radca Prawny

Co to jest magazyn energii?

Zgodnie z Prawem energetycznym (ustawa z dnia 10 kwietnia 1997 r.), magazyn energii to instalacja umożliwiająca jej przechowywanie i ponowne wprowadzenie do sieci elektroenergetycznej. Nie każde urządzenie przechowujące energię jest formalnie uznawane za magazyn, dlatego kluczowe jest spełnienie określonych wymagań.

Magazynowanie energii elektrycznej obejmuje nie tylko jej przechowanie, ale także możliwość przetworzenia na inną postać energii, np. paliwo, a następnie ponowne jej wykorzystanie w formie nośnika energii.

Kiedy magazyn energii wymaga rejestracji?

Obowiązek rejestracji wprowadzili operatorzy sieci elektroenergetycznych. Nie wszystkie magazyny muszą być wpisane do rejestru. Dotyczy to tylko tych, których łączna moc zainstalowana przekracza 50 kW.

• Zgłoszenia dokonuje posiadacz magazynu, niekoniecznie jego właściciel.
• Rejestr prowadzi operator systemu elektroenergetycznego i jest on publicznie dostępny na jego stronie internetowej.
• Twoja firma może zastrzec, że dane informacje stanowią tajemnicę przedsiębiorstwa, wtedy nie powinny one zostać ujawnione w rejestrze.
• Rejestr nie powinien również ujawniać danych osobowych podlegających ochronie.

Rejestracja nie jest warunkiem rozpoczęcia działalności magazynowania energii – można ją rozpocząć jeszcze przed wpisem do rejestru.

Jak wygląda proces rejestracji?

1. Zgłoszenie magazynu – posiadacz magazynu musi powiadomić operatora.
2. Wpis do rejestru – operator dokonuje wpisu w ciągu 14 dni od otrzymania zgłoszenia lub oddania magazynu do eksploatacji.
3. Aktualizacja danych – wszelkie zmiany w magazynie należy zgłosić w ciągu 14 dni, a operator ma kolejne 14 dni na ich zaktualizowanie.

Kiedy potrzebna jest koncesja?

Jeżeli łączna moc zainstalowana magazynów energii przekracza 10 MW, przedsiębiorca zobowiązany jest uzyskać koncesję Prezesa Urzędu Regulacji Energetyki (URE). Koncesja zapewnia kontrolę nad podmiotami mającymi duży wpływ na system elektroenergetyczny.

• Wniosek o koncesję składa się do URE.
• Jest ona udzielana na okres od 10 do 50 lat, chyba że przedsiębiorca wnioskuje o udzielenie koncesji na czas krótszy.
• Przedsiębiorstwo musi spełniać określone kryteria, by otrzymać koncesję.
• Rejestr przedsiębiorstw posiadających koncesję prowadzi URE.

Opłaty koncesyjne

Firmy zobowiązane do uzyskania koncesji muszą wnosić opłaty koncesyjne. Ich wysokość zależy od przychodów firmy i współczynnika określonego w przepisach.

• Minimalna opłata to 1000 zł, maksymalna 2 500 000 zł.
• Opłata wyliczana jest jako procent przychodów z działalności objętej koncesją.

Co to oznacza dla Twojej firmy?

• Jeśli Twój magazyn ma moc poniżej 50 kW – nie musisz go rejestrować.
• Jeśli łączna moc zainstalowana twoich magazynów jest większa niż 50 kW – masz obowiązek zgłoszenia go do operatora sieci.
• Jeśli łączna moc zainstalowana twoich magazynów jest większej niż 10 MW – musisz uzyskać koncesję URE.
• Dobrze zaplanowana strategia, zgodna z obowiązującymi przepisami, umożliwi Twojej firmie uniknięcie problemów prawnych oraz pełne wykorzystanie potencjału tego dynamicznie rozwijającego się sektora.

Ruszył nabór wniosków na dofinansowanie magazynów energii z budżetem 4 mld zł

4 kwietnia 2025 roku ruszył nabór wniosków na dofinansowanie magazynów energii. Stanowi to unikalną szansę dla przedsiębiorstw na wsparcie innowacyjnych inwestycji w sektorze energetycznym. Odpowiednie przygotowanie wniosku o dofinansowanie, w tym dbałość o każdy aspekt formalno-prawny, jest kluczowe dla skutecznego przejścia przez proces aplikacyjny. Nabór wniosków trwa do  30 maja 2025 r. Budżet tego programu wynosi, aż 4,15 mld zł.

Nabór wniosków obejmuje następujące inwestycje: 

• Budowa magazynów energii elektrycznej o mocy co najmniej 2 MW i pojemności minimum 4 MWh, obejmująca m.in. kontenery bateryjne, inwertery, transformatory, montaż modułów bateryjnych oraz systemy wspomagające, wraz z testami i odbiorami (zakres obligatoryjny);
• Budowa przyłącza do sieci oraz infrastruktury towarzyszącej (zakres fakultatywny);
• Konfiguracja i adaptacja magazynu (zakres fakultatywny).

Jeżeli chcesz skorzystać z naszego doświadczenia w zakresie prawa energetycznego i inwestycji w magazyny energii, zapraszamy do kontaktu. 

Autor wpisu:
Kaja Korporowicz, Radca Prawny